Data dodania: 13.09.2010, źródło: Przegląd Sportowy

- Powiedziałem trenerowi Castellaniemu, że nie zamierzam żegnać się z drużyną narodową i w przyszłym roku stawię się na zgrupowaniu, jeśli tylko trener zechce mnie powołać - mówi "Przeglądowi Sportowemu" Daniel Pliński, środkowy reprezentacji Polski.

Często pan powtarza, że siatkówka jest kochana i wredna zarazem. Tym razem pokazuje to gorsze oblicze, bo z powodu kontuzji barku nie pojedzie pan na mistrzostwa świata do Włoch.

- Zabrakło mi dwóch, może trzech tygodni, żeby zacząć normalnie trenować i uzyskać odpowiednią formę na mundial. Niestety podczas pobytu w Brazylii ból barku był zbyt wielki, nie mogłem grać w meczach przeciwko mistrzom świata i musiałem powiedzieć "pas".

Kto podjął decyzję o tym, że nie pojedzie pan do Italii, pan czy trener Daniel Castellani?

- Trener do końca wierzył, że wygram walkę czasem. Powiedział, że będzie zwlekał z podjęciem decyzji nawet do 20 września. Jestem za to bardzo wdzięczny Castellaniemu i drugiemu trenerowi Krzysztofowi Stelmachowi, bo pokazali, jak bardzo im na mnie zależy. Dali mi bardzo duży kredyt zaufania. Uznałem jednak, że nie ma sensu czekać. Nie byłbym w stanie dobrze przygotować się do mistrzostw, a nie chciałem jechać na mundial w roli turysty. Nie chciałem blokować miejsca zdrowym chłopakom. Patrykowi Czarnowskiemu będzie teraz łatwiej przygotowywać sie do mistrzostw, bo wie, że na pewno pojedzie do Włoch.

Powiedział pan kiedyś: "Nawet jeśli będę bez nogi, a dostane powołanie, na pewno przyjadę na zgrupowanie reprezentacji Polski"...

- ...i dotrzymałem słowa. Stawiłem się na zgrupowaniu mimo kontuzji barku, niespełna dwa tygodnie po zastrzyku z hormonem wzrostu. Niestety, przegrałem z kontuzją.

W kraju zostaje kilku świetnych siatkarzy, oprócz pana m.in. Sebastian Świderski, Jakub Jarosz, Łukasz Żygadło, czy dwaj środkowi, którzy w 2006 roku zdobywali z panem wicemistrzostwo świata: Łukasz Kadziewicz i Wojciech Grzyb. Można z tego stworzyć mocną "kapelę".

- To świadczy o tym, jak silna jest polska siatkówka. Na mojej pozycji rzeczywiście przez cztery lata dokonała się mała rewolucja. Żaden z wicemistrzów świata nie pojedzie na kolejny mundial.

Ci, którzy pojadą: Marcin Możdżonek, Piotr Nowakowski i Patryk Czarnowski dadzą sobie radę?

- Umiejętności mają duże. Gorzej z doświadczeniem. O Marcina jestem spokojny, bo grał już w kilku ważnych imprezach. Dla Piotrka i Patryka występy w tak dużym turnieju to nowe wyzwanie. Trzymam za nich kciuki. Są w dobrej formie.

Lubi pan hazard. Obstawiłby pan w zakładach bukmacherskim medal reprezentacji Polski w mistrzostwach świata?

- Mam zasadę, że siatkówki nie obstawiam. Ale wierzę w medal naszego zespołu. Gdybym miał oceniać tylko elementy taktyczno-techniczne, byłbym spokojny o wynik chłopaków w Italii. Ale oprócz umiejętności, będą potrzebowali dużo szczęścia i zdrowia. Przy tym zwariowanym systemie rozgrywek jeden przegrany mecz w trzeciej fazie turnieju może pozbawić szans na medal. Szansę na podium ma osiem, może nawet dziewięć zespołów. Konkurencja jest ogromna.

Ostatnie wyniki reprezentacji Polski nie napawają optymizmem. Słaba Liga Światowa, trzecie miejsce w Memoriale Wagnera, cztery przegrane z Brazylią w pięciu konfrontacjach. Nie ma powodów do niepokoju dwa tygodnie przed mundialem?

- Zapewniam, że na treningach wygląda to wszystko lepiej niż podczas meczów. Chłopaki ciężko pracują i jestem przekonany, że efekty będą widoczne we Włoszech. Obecna reprezentacja personalnie i pod względem umiejętności jest najmocniejsza od wielu, wielu lat. Trener mógł wybierać niemal ze wszystkich zawodników, których chciał mieć. Jesteśmy wicemistrzami świata i mistrzami Europy. Jesteśmy mocni.

Co pan teraz będzie robił?

- Odpocznę dwa dni, a potem będę trenował indywidualnie według zaleceń trenera Jacka Nawrockiego. W Bełchatowie stawię się 20 września. Mam nadzieję, że bark nie będzie mnie już bolał i zacznę normalne treningi.

Zawsze dbał pan w kadrze o dobrą atmosferę. Kto zastąpi Plińskiego w roli dobrego ducha drużyny?

- Jest jeszcze Michał Winiarski, pierwszy żartowniś kadry, jest Michał Bąkiewicz. Ze mnie był ostatnio marny pożytek. Chodziłem smutny, przybity całą sytuacją. Robiłem dobrą minę do złej gry, ale byłem zdołowany.

Z Bąkiewiczem podczas zgrupowań zwykle mieszkacie w jednym pokoju. W Brazylii obaj walczyliście o wyjazd do Włoch. On rzutem na taśmę załapał się do składu na mundial.

- Właśnie wróciliśmy z Kurytyby po 25-godzinnej morderczej podróży i z Okęcia jechałem taksówką z "Bąkiem". Na pożegnanie powiedziałem mu, że ma godnie reprezentować na mundialu nasz pokój. Dobrze, że chociaż on będzie na mistrzostwach. W ostatnim meczu z Brazylią udowodnił, że zasługuje na ten wyjazd. Był najlepszy na boisku, spisał się świetnie.

Ma pan już 32 lata. Mecz z Brazylią w Kurytybie był pana ostatnim w reprezentacji?

- Ależ skąd! Powiedziałem trenerowi Castellaniemu, że nie zamierzam żegnać się z drużyną narodową i w przyszłym roku stawię się na zgrupowaniu, jeśli tylko trener zechce mnie powołać. Może się zdarzyć, że chłopaki zdobędą we Włoszech złoty medal i nie wiadomo czy będę wystarczająco dobry, żeby grać w zespole mistrzów świata. Ale nawet wtedy się nie poddam. Nie mówię żegnam, mówię do widzenia.